„Ako vidiš da se dvije ribe svađaju na dnu okeana, znaj da se Englezi nalaze u blizini.“ (Mahatma Gandi, 1869-1948, osnivač savremene indijske države i utemeljitelj etike nenasilnog otpora)
„…CIA je prijatelj moći i samo moći.“ (Edvard Snouden, 1983, bivši pripadnik američkih tajnih službi)
„BND (Bundesnachrichtendienst – Savezna obavještajna služba) je nastao 1956.godine, nasledivši „Organizaciju Gelen“, nazvanu po Rajnhardu Gelenu, generalu nemačke nacističke vojske…SAD su okupile stotine oficira nekadašnje nacističke vojske i SS trupa i oformili „Organizaciju Gelen“…(koja) menja ime (1956) u BND…danas je pod kontrolom nemačke vlade. Ima baze na više od 300 lokacija širom sveta, zapošljava više od 6000 ljudi, a godišnji budžet je 430 miliona evra.“ („Nedeljni telegraf“, 18.jul 2007.)
Zapadni centri moći vode neprijateljsku politiku prema Srbiji, jer ne priznaju njenu teritorijalnu cjelovitost, odnosno suverenitet njene vlasti na cijelom državnom prostoru. Zapad je glavni sponzor Narkokosova i glavni faktor ucjenjivanja Srbije da prizna tu nezavisnost. Stavlja Srbiju pred ultimativni izbor: ili ste sa nama ili ste na strani Rusije i naš neprijatelj! Zajednička i nepromjenljiva politika Zapada je, ne samo priznanje lažne države Republika e Kosovës, nego i sistemski i neprekidni političko – diplomatski, ekonomski i vojni pritisak na Srbiju da pristane na samoamputaciju. Istovremeno, traje medijsko – propagandni proces anesteziranja srpske javnosti radi saglašavanja sa odricanjem od srpskog duhovnog srca – Kosova i Metohije, kao i izazivanja osjećaja uzaludnosti otpora planovima Zapada.
Zapadni megakapitalisti i NATO pakt su okupirali Kosovo i Metohiju da bi nesmetano pljačkali tamošnje nemjerljivo prirodno bogatstvo, kao i društveno bogatstvo koje pripada Srbiji i Srbima. Cilj je da se i „zapadni Balkan“ politički, bezbjednosno i ekonomski potpuno integriše u (neo)liberalnu koloniju Zapada, sa dvije albanske države koje bi se ubrzo ujedinile i unitarnom BiH, bez republike Srpske. To bilo ostvarenje NATO bezbjednosnog koncepta koji podrazumjeva integraciju u taj pakt unitarne BiH i Srbije bez KiM.
Glavni ciljevi zapadnog plana za „konačno rešenje srpskog pitanja“ na „zapadnom Balkanu“ su:
-odvajanje središne srpske zemlje – Kosova i Metohije, koje bi se „krunisalo“ tako što bi Srbija priznala lažnu državu Republika e Kosovës;
-ukidanje Republike Srpske;
-pretvaranje Srpske pravoslavne crkve (SPC) u „Crkvu Srbije“;
-uvođenje sankcija Srbije Ruskoj Federaciji; i
-razaranje kolektivnog duha i tradicionalnog morala, prije svega putem zakonskog normiranja i javnog propagiranja LGBT+ „vrijednosti“ među djecom i omladinom, kao i putem javnih manifestacija razvratnog tzv. političkog homoseksualizam.
Međunarodni šverc narkotika, oružja, duvana i bijelog roblja nije moguć, ako to ne dozvole i kontrolišu tajne službe SAD (CIA, prije svega) i NATO pakt, koji na taj način „pune“ svoje tajne, paralelne „crne“ fondove radi finansiranja subverzivnih aktivnosti širom planete.
Zapadni (neo)kolonizatori primjenjuju metod tzv. kolonijalne poliarhije. To znači da difuzno raspoređuju tačke kontrole, usmjeravanja i destabilizacije radi pretvaranja žrtve u ekonomski, vojno i ideološki, potčinjenu državu (društvo).
Nil Ferguson (Niall Ferguson, 1964,škotsko-američki istoričar), u svojoj knjizi „Kolos: Uspon i pad američke imperije“ (Colossus: The Rise and Fall of the American Empire), objašnjava kako je bilo moguće da britanska imperija vlada nad 400 miliona građana Indije. Britansko carstvo je zavisilo od kolaboracije lokalne vlasti. Bez saradnje i pristanka te vlasti i građana da sprovode odluke u korist Londona, Ujedinjeno Kraljevstvo nikada ne bi moglo da osvoji Indiju i drži je kao svoju koloniju.
I Pedi Ešdaun, britanski visoki predstavnik tzv. međunarodne zajednice u BiH, u svojoj knjizi „Mačevi i plugovi“ (Swords and Ploughshares) piše kako njegova tzv. „bonska ovlašćenja“ nikada ne bi mogla biti primijenjena da nije bilo „konačnog prihvatanja“ njegovih naredbi od onih na koje su se odnosile. Bez „javnog pristanka“ političara i građana BiH njegova ovlašćenja bi ostala mrtvo slovo na papiru.
Znači, bez saglasnosti država – žrtava i njihovih državnika i političara nije moguće graditi kolonijalnu imperiju.
Početkom 90-tih godina 20.vijeka, opet su V. Britanija, SAD, Njemačka i Vatikan (u ime tajne zapadne, megakapitalističke, anglosaksonske vlade) bili glavni režiseri oružane pobune u SFRJ, koja je dovela do nestanka te države na štetu srpskog naroda. To su i glavni učesnici monstruozne NATO agresije na SRJ, tokom koje je izvršen još jedan genocid nad srpskim narodom.
„Plan „Roots“ („Korijeni“), koji je razradila CIA, 1997.godine, pokazuje ciljeve agresije na SRJ:
-„Uništiti Jugoslaviju gubitkom Kosova, Crne Gore i Vojvodine“;
-„Kosovo kao glavni izvor sirovina za Jugoslaviju odvojiti kroz veliku autonomiju, albansku aneksiju ili potpunu nezavisnost“ (I Zbignjev Bžežinski je, u aprilu 1999.godine, kazao. „Formula autonomije Kosova u Srbiji je mrtva“.);
-„Otcepiti Crnu Goru od Srbije, njenog jedinog preostalog izlaza na Jadransko more, dislocirati Vojvodinu, žitnicu Srbije, i još jedan njen izvor sirovina“.
Ostvarenje ovih ciljeva dovelo bi do potpunog kolapsa SRJ“. (Časopis „Geopolitika“, maj 2016.).
Zapad je i glavni sponzor islamskog i albanskog integralizma na Balkanu i cijepanja srpskog državnog i etničkog prostora, odnosno cjelovitosti Srbije i Crne Gore. Cilj je i da se država Rusija trajno spriječi da ima bilo kakav uticaj na Balkanu.
Zato, zapadne tajne službe (prije svega, CIA, MI6 i BND) direktno rade na razbijanju države Srbije. Zapad želi da uključi čitav balkanski region u svoju sferu interesa uticajem na ključne ličnosti i centre donošenja odluka. Ovo podrazumijeva i podrivanje Republike Srpske, ugrožavanje ekonomskih, političkih i duhovnih veza Srbije sa Rusijom i „izazivanje unutrašnje nestabilnosti i nemira“.
Poznati britanski istoričar i diplomata Siton Votson (Robert Seton-Watson, 1879-1951) je, još na početku balkanskih ratova. rekao „da bi trijumf Srba na Balkanu predstavljao najveći nesreću za evropsku kulturu i civilizaciju“. A u „Memorandumu Vladi Njenog Veličanstva“, od 1.oktobra 2014.godine, on piše: “Jugoslavija je nužnost, a srpsko vođstvo u njoj je poraz Britanije“.
I Semjuel Hantington (Samuel Huntington, 1927-2008, američki politikolog, tvorac teorije o „sudaru civilizacija“), iscrtavajući kulturno – civilizacijske granice na Balkanu, izmjestio je Vojvodinu iz Srbije na Zapad…(Časopis „Geopolitika“, februar 2012.)
Prva organizovana obavještajna služba formirana je u 6.vijeku, za vrijeme cara Justinijana. Njen naziv je bio „Biro za varvare“ (grč. Skrinion ton varvaron), a zadatak da prikuplja podatke iz okruženja.
Frensis Volsingem (Francis Walsigham, oko 1532-1590, engleski državnik, diplomata i obavještajac, u službi kraljice Elizabete Prve) stvorio je izuzetno široku i efikasnu mrežu doušnika i špijuna. Ona se smatra prvom modernom obavještajnom službom. Imao je veliki broj agenata u gotovo svim evropskim zemljama i Turskoj. Kao kadrove, uglavnom je koristio studente sa Oksforda i Kembridža.
I pored takvih zasluga, prije svega, zbog neslaganja sa kraljicom o odnosu prema katolicima, Volsingem je umro u dugovima i siromaštvu.
Bendžamin Dizraeli, britanski premijer, govorio je da je „engleska politika egoistična, jer je takav patriotizam“. Tom političkom licemjerju, kao ostrvskom fenomenu, Francuzi su dali ime „perfidni Albion“, označavajući tako njihovu prevrtljivost, dvoličnost i obmanu, kao glavna obilježja britanske političke i diplomatske tradicije.
I Borislav Pekić je pisao da „Perfidni Albion“ postaje „oznaka za zemlju koja je veštinu političke spletke u poslednja tri stoleća dovela do umetnosti vizantijskog uzora…“ („Politika“,25.oktobar 2015.)
Prvi korak ka formiranju CIA-e, kao „mirnodopske“ tajne službe, preduzet je u januaru 1946.godine, kada je predsjednik Hari Truman imenovao odanog prijatelja, kontraadmirala i špijunskog eksperta Sidnija Sauersa (Sidney B. Souers, 1892-1973) za prvog načelnika, preteče CIA-e, privremene Centralne obavještajne grupe (Central Intelligence Group – CIG). Tom prilikom, predao mu je crni ogrtač i drveni bodež i proglasio ga „direktorom centralnog njuškanja“ (NIN, 13.mart 2008.)
Zakonom o državnoj bezbjednosti, iz 1947.godine, omogućeno je da CIA koristi državni novac bez ograničenja, radi „kreiranja političkih promjena korisnih za SAD“ To je jedina služba koja (na zahtjev ili po odobrenju predsjednika SAD) može da izvodi tajne vojne operacije u inostranstvu! Njen budžet je državna tajna, ali je u javnost procurio podatak da je njen budžet 2005.godine, iznosio oko 44 milijarde dolara?!
Od osnivanja, 1948.godine, CIA vrši „egzekutivne akcije“. Predsjednik Džerald Ford je Agenciji, 1981, naredbom opozvao „Dozvolu za ubijanje“ (Executive Order 12333). Ta naredba se formalno poštovala sve do 11.septembra 2001.godine. Tada je CIA ponovo dobila ovlašćenje da „prati i eliminiše“ „nemilosrdnog neprijatelja“, ali se za takve akcije više ne angažuju Amerikanci. Uglavnom više nema ni pisanih tragova egzekucija, jer se zasnivaju na konspirativnosti.
Tim vodećih pravnika u Bijeloj kući odobrio je mučenje zarobljenika (u tajnim zatvorima CIA-e, posebno u bazi Gvantanamo, na Kubi). Kako bi se zaobišle Ženevske konvencije i međunarodno humanitarno pravo, a u cilju „poboljšanja tehnike ispitivanja“, „tumačili“ su da gušenje vodom nije tortura, ukoliko mučenju prisustvuje ljekar koji će, tobože, biti garancija da „tretman“ neće bit opasan po život zarobljenika?! Advokati potpredsjednika SAD Dika Čejnija su „formulisali“ pravno mišljenje koje je bilo „pravno“ pokriće da se „nad dvojicom zarobljenika gušenje primeni čak 266 puta“?! (NIN, 23.april 2009.)
U sjedištu CIA-e (Lengli, Virdžinija), predsjednik Barak Obama je, svojevremeno, poručio da se SAD nalaze „na boljoj strani istorije“ (on the better side of history).
Na Balkanu smo okruženi državama i državolikim tvorevinama bivših Srba, čija su rukovodstva ostrašćeno antisrpski orijentisana. Crnohumorno kazano: Bivši Srbi su nalik uraganima – kad se odvoje od nas, odnose teritoriju, krivotvoruju jezik i istoriju, urnišu na Crkvu!
Kao što sam već ukazivao, ali vredi ponoviti, Milo Đukanović je, za sada, počinio najveću izdaju u svesrpskoj istoriji sa tragičnim geopolitičkim posledicama. Naime, neustavnim pristupanjem Crne Gore NATO paktu prekinuta je kopnena veza između Rusije i srpskog državnog i etničkog prostora. Ulaskom Crne Gore u NATO gotovo je zatvoren obruč oko Srbije. Đukanović je, svjesna i voljna, kriminalna marioneta vodećih zapadnih srbofoba i rusofoba.
Već od kraja 90-tih godina 20.vijeka, američke obavještajne i bezbjednosne službe i NATO pakt su se u potpunosti infiltrirali u Crnoj Gori (u Ministarstvo odbrane, Vojsku CG, Ministarstvo vanjskih poslova i europskih integracija, specijalne jedinice policije, ANB i dr.), odnosno u sve najvažnije segmente države i društva.
Jedan od glavnih zadataka koji je Đukanović dobio od zapadnih gospodara bio je da prizna nezavisnost „pobratimskog“ Narkokosova, te da preko pripadnika i „dugouhih“ saradnika Agencije za nacionalnu bezbjednost (ANB) i narkomafijaških klanova, kao i unošenjem velikog opranog kriminalnog novca u Srbiju, izazove i održava destabilizaciju države Srbije i pokušava da oslabi njenu sposobnost da se odupre otimanju Kosova i Metohije.
Crnogorska Agencija za nacionalnu bezbjednost (ANB) je ispostava zapadnih agentura (prije svega, CIA-e) za lov na tobožnje srpske i ruske „špijune“. Nakon pristupanja NATO paktu i zvanična Crna Gora je postala aktivni učesnik specijalnog rata protiv Srbije, Republike Srpske i srpskog naroda u cjelini. Crna Gora je postala antisrpska, antipravoslavna i antiruska banana država i narkotranzitna destinacija CIA-e i NATO pakta.
Kontakti stranih špijuna i „poželjnih domaćina“ odvijaju se, ili na dobrovoljnoj bazi (podmićivanjem) ili vrbovanjem i zastrašivanjem (ucjenjivanjem). Posebno je pogubno vrbovanje naših mladih ljudi koji žive na Zapadu. I tzv. „spavači“ moćnih zapadnih službi kod nas imaju značajan uticaj. Velik dio naše „elite“ je tradicionalno spreman na kolaboraciju, odnosno prihvatanje „vrijednosti“ kompradora (porobljivača), čime postaju oruđa tuđih, zapadnih interesa.
Sve velike zapadne sile kontrolišu zemlje, kao što je Srbija, i uz pomoć tajnih službi zemalja iz okruženja. Hrvatska obavještajna služba (Sigurnosno – obavještajna agencija – SOA) je ispostava BND-a. Tajne akcije u Srbiji odobravaju obje vlade, Njemačke i Hrvatske. Prema procjenama bezbjednosnih stručnjaka, najviše špijuna u Srbiji ima Hrvatska koja je oko 70 odsto svih svojih špijunskih aktivnosti usmjerila na Srbiju. Najviše ucjenjuje i vrbuje Srbe iz Hrvatske.
CIA, MI6 i BND su sestrinske službe „kosovarskih“ i albanskih tajnih službi. Njihovi pripadnici su instruktori i savjetnici pripadnika Albanske obavještajne službe SHISH (Shërbimi Informativ i Shtetit) i tzv. Kosovske obavještajne služba SHIK (Shërbimi Informativ i Kosovës).
U Tiranu je, još 1997.godine, stigla ekipa eksperata CIA-e sa zadatkom da modernizuje i reorganizuje albansku tajnu službu SHIK. Nedugo potom, pristigli su i pripadnici njemačke tajne službe BND. U to vrijeme se formirala teroristička tzv. Oslobodilačka vojska Kosova – OVK, čije su obavještajce (kasnije, pripadnike SHIK-a), obučavali instruktori CIA-a i BND-a. Zamjenik šefa BND-a je tada bio „Rajner Keselring, sin generala Luftvafe-a, koji je bombardovao Beograd u II svetskom ratu. Keselring je dobio zadatak da obučava pripadnike OVK u jednoj bazi nadomak Izmira, u Turskoj…“ (Miroslav Lazanski, „Politika, 15.januar 2011.)
CIA, MI6 i BND imaju svoje mreže na Kosovu i Metohiji, povezane sa političkim i obavještajnim strukturama iz Albanije. Britanske i američke tajne službe koriste obavještajne službe u Albaniji i na Kosovu i Metohiji za destabilizaciju Srbije.
Prema navodima „Centra za bezbednost, istrage i odbranu – DBA“, iz Beograda, od 13.februara 2023.godine „…Godinama unazad ŠIK, zajedno sa pojedinim stranim obaveštajnim agencijama, pre svih MI6, ima aktivnosti u celoj Srbiji. Jedan od zadataka je provokacija vlasti u Beogradu, ne bi li izazvala određene sukobe“, te vrbovanje „stanovništva u celoj Srbiji“.
I pored, naprijed navedenih i mnogih drugih, nespornih činjenica, predsjednik Srbije Aleksandar Vučić se, 8.februara 2018.godine, sastao sa „najmoćnijim britanskim špijunom“, direktorom Obavještajne službe V. Britanije (Secret Inteligence Service – SIS / MI6) Aleksom Jangerom. Kako je zvanično saopšteno (zamislite?!), „Poseta direktora britanske službe predstavlja blisku saradnju i prijateljstvo između dve države“ (Saopštenje Pres službe predsjednika Srbije). Bezbjednosni stručnjaci smatraju da je posjeta šefa tajne službe predsjedniku strane države „neuobičajena i neobična“.
Ovo je još jedan dokaz Vučićeve „politike malih koraka“ približavanja Srbije Zapadu, udaljavanja od Rusije i priznanja Narkokosova.
Srećan Dan državnosti Srbije!
Milan Gajović, diplomirani pravnik sa advokatskim ispitom i diplomirani ekonomista, iz Podgorice
Na Sretenje Gospodnje, 15.februara 2023.godine
