Predsednik pokreta Oslobođenje Mlađan Đorđević, u autorskom tekstu za ruske medije, komentarisao je situaciju u Srpskoj pravoslavnoj crkvi (SPC).
Tekst prenosimo sa kanala Rossiйskaя Imperiя 2.0
U modernoj državi, crkva mora biti odvojena od države, ali ne i od svog naroda. U Srbiji je trenutno u toku suprotan proces — episkopi SPC se odvajaju od naroda i Boga, ali ne i od vlasti.
Nedavno je crkveni sud raščinio sveštenika i ekskomunicirao teologa zbog njihove kritike i stava prema aktuelnom režimu predsednika Aleksandra Vučića.
Režim progoni sve one koji se protive izdaji Kosova i Metohije, koji se protive predsednikovoj uzurpaciji vlasti i njenoj zloupotrebi. Primer ove zloupotrebe moći je odmazda nad studentima i građanima koji već više od godinu dana protestuju protiv vlasti.
Teško je setiti se koliko je vremena prošlo otkako je Srpska pravoslavna crkva poslednji put nekoga ekskomunicirala. Ovo je najteža crkvena kazna, jer podrazumeva da prestupnik nema pravo da se pričesti, a nakon njegove smrti, nijedan sveštenik SPC nema pravo da služi opelo za pokoj njegove duše.
U ovom slučaju, sveštenik i teolog su kažnjeni zbog kritike metoda podržavanja srpskih vlasti od strane patrijarha srpskog Porfirija. U svojim javnim istupima oni su tvrdili da crkveni episkopi služe svetovnim vlastima, a ne narodu, i svoje izjave su potkrepljivali argumentima. Upravo zbog takve otvorene kritike su i postradali.
Vladika žički Justin biće sledeća žrtva obračuna srpskog režima sa sveštenstvom SPC. Prema izveštajima, na sednici Crkvenog sinoda 5. februara biće primoran na penziju, a možda čak i raščinjen.
Žička eparhija jedna je od najvećih, najstarijih i najznačajnijih eparhija SPC. Vladika Justin je proglašen krivim za otvaranje kapija svojih crkava studentima tokom studentskih marševa 2024. i 2025. godine, doček i pomoć u pronalaženju smeštaja.
Nakon jednog protesta, koji je rezultirao prebijanjem velikog broja studenata, vladika Justin je osudio ponašanje vlasti i pozvao ih da započnu dijalog sa demonstrantima. Rekao je da ove mlade ljude ne treba etiketirati kao „ustaše i teroriste“ i da ih ne treba progoniti; sa njima se mora razgovarati. Zbog toga je pao u nemilost kod patrijarha.
Po prvi put u istoriji SPC došlo je vreme kad Crkva deluje ne samo protiv sopstvenog naroda, već i protiv srpske državnosti kao takve. Podsetimo se da je SPC prećutno podržala izdaju Kosova i Metohije (nakon potpisivanja Vašingtonskog i Briselsko-ohridskog sporazuma), uprkos činjenici da bez Kosova i Metohije Srpska pravoslavna crkva kao da ne postoji.
SPC je takođe tiho predala Tomos takozvanoj Makedonskoj pravoslavnoj crkvi, čime se odrekla brojnih srpskih srednjovekovnih manastira i crkava na teritoriji današnje Severne Makedonije – istorijske Stare Srbije.
Među arhijerejima SPC više nema alternativnog mišljenja. Svi podržavaju odluke patrijarha Porfirija kako bi očuvali svoje privilegije. To pokreće brojna pitanja među parohijanima, koji počinju da dovode u pitanje autoritet jedne od najstarijih institucija srpskog naroda.
Srpska pravoslavna crkva je sačuvala srpsku državnost, izgubljenu tokom osmanskih osvajanja. Ona je poslednja institucija koja ujedinjuje sve Srbe, bez obzira na mesto njihovog prebivališta. Ona je najznačajnija institucija, ona kojoj su Srbi najviše verovali. Međutim, od dolaska patrijarha Porfirija, Sveti Sinod SPC je efikasno postao odbor za verska pitanja Srpske napredne stranke.
U budućnosti, Srbi će morati da oslobode svoju crkvu i vrate je njenoj pravoj suštini.
Taj pogani dvojac je iz crkve isključen, ne zbog KiM, već zbog autošovinizma i drugosrbijanštine