Aleksandar Tutuš: Ne pominji Jasenovac uzalud…

Izvor:
Politički.rs, Foto: Wikipedia, Privatna arhiva, Instagram/buducnostsrbijeav

Vrijeme trajanja jedne ljudske generacije vrijeme je utiskivanja socijalno-kulturnih ekonomskih, političko-istorijskih prilika koje jedan naraštaj oblikuju posebnošću trenutka ljudske civilizacije. No, određena generacija nije samo recipijent , produkt utjecaja svog vremena, nego i živi most između prethodnog naraštaja i onog koji tek stasava, most koji čini i oblikuje međugeneracijsku vezu u svom životnom zenitu i ima priliku ne samo da prima utjecaje nego da ih i posredujući kreira.

Piše Aleksandar Tutuš, Foto: Privatna arhiva

U našim danima, ovo kreativno, oblikujuće posredovanje generacije koja je na vrhuncu moći dosezima,često i zloupotrebama savremene nauke i neuromarketinga može biti korigovano, ali i protivno prirodnim tokovima vraćano unazad, ovisno o prirodi potrebe, da li je ona komercijalna, politička ili prosto eksperimentalna.

Sudeći po obuhvaćenosti generacija, po masivnosti iskustva koje se interaktivno prepliće kroz vrijeme, može se pouzdano odrediti važnost i prioritetnost nekih događaja u iskustvu čitavog naroda. Tako niz generacija međusobnim posredovanjem zna i osjeća Kosovski zavjet, vjekovnu težnju za slobodom nakon pada pod Osmanlije, ali jedan period se posebno izdvaja po broju generacija koje su direktno uključene – period Genocida u NDH i Jasenovac. Više generacija je odjednom stradavalo u čitavoj NDH, iskustvo Pokolja bilo je posljednje doživljeno za mnoge Srbe na području te kvislinške tvorevine, rođene od sredine druge polovine 19. vijeka, pa sve do onih najmlađih Srpčića koji su svijet ugledali u sam osvit drugog svjetskog rata, ali nakon njega nisu više postojali. Preživjeli su generacijama nakon rata kao pečat na duši nosili strah od bezumnog terora. Novi naraštaji rađali su se sa zebnjom od ustaškog noža.

Srbi nakon rata nikad nisu mahali brojem pobijenih, oni se decenijama zapravo prilagođavaju tom novom stečenom refleksu – kako se spasiti iz jame ili umaći od kame.

Foto: YouTube

Tako se Genocid u NDH može prepoznati kao najglomaznije i najznačajnije istorijsko iskustvo kod Srba, iskustvo biblijskih razmjera koje srpski narod po izdržanom i podnesenom, ako uzmemo u obzir i stradanje u Prvom svjetskom ratu čini jednim od velikih i herojskih nacija svijeta. To iskustvo obavezuje sva buduća pokoljenja, to je znanje koje kao čitav sistem mora biti njegovan sjećanjem i nesmanjenim poštovanjem.

Međutim, svjedočimo pojavi revizionizma, neetičkog preispitivanja srpske žrtve od strane onih s čije strane uporno izostaje pokajanje, ali i sumnjivom posezanju za Jasenovcem od strane domaćih političara, te nedovoljno energičnoj zaštiti dostojanstva žrtava iz ugla predstavnika Crkve.

Tako, na mjesto prirodnih procesa istorijskog zrenja, usljed čestih manipulacija osjećanjima, lažnog patriotizma koji se po potrebi navuče kao paravan za državno bezakonje, upitamo se hoće li bar iskustvo Genocida ostati nezlorabljeno.

Kako izgleda kontrolisano i manipulativno putovanje kroz vrijeme na srpski način imamo priliku vidjeti u najnovijoj epizodi serije nacionalnih laži i obmana u režiji predsjednika Srbije Aleksandra Vučića. Aleksandar Vučić, kažu nije mogao da se probije do Jasenovca. Da se pokloni precima stradalim u tom logoru. Ne znam da li bi ga oni da mogu birati priznali za rođaka, ali ne pitaju se, kao što se ne pitaju ni stotine hiljada drugih kojih su se Aleksandar Vučić i Patrijarh Porfirije odrekli na seriji sastanaka na kojima su utvrdili da ne treba ”prećerivati” zarad’ evropskog puta, te u javnost izašli sa podatkom od oko osamdeset hiljada žrtava sistema logora za satiranje Srba Jasenovac. Nema tome ni godinu dana. Nema ni godinu da je Njegova Svetost Patrijarh Porfirije otvorio simposion u Zagrebu na kojem je hedlajner bio poznati njemački revizionista i neko ko ne dopušta upotrebu pojma genocid u srpskom stradanju – Aleksandar Korb. Iz mitropolije crnogorsko-primorske poslali gumno. Ne znam je li stiglo.

Elem, nisu pustili Hrvati preko granice Aleksandra Vučića. Ali dramski zaplet ne bi bio potpun bez Njegove Svetosti Patrijarha Porfirija , koji ne prvi put malo sačeka, onako dramski, onda na svjetlo dana izađe pismo katoličkih biskupa iz Hrvatske kojom se navodno izražava ”zabrinutost” i osuđuje to što je Patrijarh srpski podlegao komunističkoj propagandi te na ovogodišnjem majskom zasjedanju SAS SPC proglasio stradalu djecu sisačkog i logora u Jastrebarskom Mučenicima.

Foto: Printscreen

Nema šta, bez tog pisma zabrana odlaska Aleksandru Vučiću da se pokloni sjenima predaka ne bi bila potpuna. Ovako, putovanje kroz vrijeme koje nam upriličava svojim vremeplovom Aleksandar Vučić postaje opet uzbudljivo i lažni nacionalisti poput onog bivšeg ministra kulture raspisali se o zločinima, i svi Srblji stali jedinstveno iza svoga Predsjednika. A to što Predsjednik i Patrijarh kažu osamdesetak hiljada, to što nekoliko puta u Skupštini RS nije izglasana Rezolucija o Genocidu nad Srbima, Jevrejima i Romima u NDH voljom čovjeka koji određuje sve u Srbiji – zarad’ evropskog puta – koga briga.

Srbiji treba Rezolucija, i to Rezolucija kojom se zabranjuje banalna upotreba riječi Genocid i Jasenovac. Jer dok je upotrebljavaju sramotni političari za dnevno-političke potrebe i nedostojne vladike kao poslušni komesarčići, nećemo doživjeti ni da neko drugi poštuje žrtvu stradalih. A najmanje naši dželati.

Hrvati nisu nikad razumjeli istoriju, jer je nisu nikad stvarali, samo su je brisali. I brisanje Srba bilo je brisanje istorije – sopstvene. Tu tvrdnju da je Patrijarh srpski potpao pod komunistički utjecaj rad’ sam shvatiti kao ironiju, ali ona je ipak proizvod nerazumjevanja katoličkih biskupa – duboke istorijske nesvjesti.

Jedna priča je dovoljna, a ima ih bezbroj u prilog tome kako je Titov komunizam alternativa ustaštvu.

Prof. Ante Zemljar, Foto: jadovno.com

Naime, društvo hrvatskih golootočkih zatvorenika nosi ime po jednom od njih – Anti Zemljaru. Ante Zemljar je rođen na Pagu 1922, i kao devetnaestogodišnjak svjedočio je osnivanju prvog ustaškog logora – Slana. O tome je podrobno pisao knjige, feljtone, među njima vrijedno svjedočanstvo pod nazivom Haron i sudbine (Beograd, 1988). Ukratko, Anti Zemljaru je na rodnom Pagu 1993. minirana kuća, u komunističkoj Hrvatskoj je kao istinski rodoljub robijao na Golom otoku od 1949. do 1953. dok je Fra Joso Felicinović, župnik na Pagu, osoba koja je ustašama ukazala na dobru lokaciju za logor Slana, i učestvovala u njegovom organizovanju, nakon sudskog procesa za neprijateljsku djelatnost 1945. godine 1947. biva oslobođena. Iako ovo nije polemika sa katoličkim biskupima koji se navodno obraćaju Patrijarhu srpskom, tek napomena o problematičnosti i višeznačnosti pridjeva komunistički jer je u komunističkom istorijskom kontekstu SR Hrvatska prvi put samostalna teritorijalna jedinica u ”svojoj tisućljetnoj povijesti”, iako savezna republika ona ima sve atribute državnosti.

Onda, kad bi čitali katoličke novine i ostala glasila, bez sumnje bi bili zadovoljni i Patrijarhom i Predsjednikom, misleći da zastupaju srpske interese. Ali nismo. Ta vremenska vrteška, preklapanje istorijskih perioda u koje nas zavlači Aleksandar Vučić, u kojim dominira čas diskurs devedesetih, ali na trenutak se nađemo i u 1948. taman pred istorijsko ”ne” Rusiji, u sljedećem trenutku glavobolno nas zaustavi u sred nekog tapaciranog kabineta na sjednici Centralnog Komiteta KPS 1972. na kojoj se pod paskom Latinke Perović rješava sudbina nekog srpskog intelektualca koji se za razliku od ovih današnjih usudio dići glavu i progovoriti istinu. Jer, u vlasti Aleksandra Vučića i dalje kulturnu i svaku drugu politiku kroje nekadašnji komesari, danas transformisani prozapadnjaci ili kako u narodu vole reći– autošovinisti.

Da li je partijska svest kako to naziva Milo Lompar u izuzetnom priručniku za razumjevanje srpske propasti pod nazivom ”Duh samoporicanja”, zaista pogubna bolest koja će istrijebiti Srbe? Partijska svijest kao stanje koje svojom neviđenom rastvornom moći rastapa svaki ideal, žrtvu, tradiciju, istorijski rezultat u korist interesa grupe i pojedinca. Partijska svijest koja dopisuje pretke na inače konstanto sužavanoj listi žrtava Genocida, preko veze, kao diplome i doktorate.

Jesmo li mi već nestali, ili je to partijska svijest kao koprena prekrila sve aspekte i kriterijume koji omogućuju normalno opstajanje i funkcionisanje društveno-istorijske svijesti. Ovakvo izostajanje društvenog refleksa postoji samo u periodu okupacije. Okupirani smo mi živi, ali okupirano je i pravo na kolektivno sjećanje, pa mrtve ubijaju još jednom. Pravo bavljenja mrtvima, mučenički stradalim pripada dostojnim precima. Aleksandar Vučić se svojim bavljenjem živima nije preporučio kao dostojan za bavljenje mrtvima. Ne pripada mu pravo ni za bavljenje žrtvama Oluje, ni kosovskim mučenicima, a najmanje žrtvama Genocida u Jasenovcu i NDH. Teško može Srbin izgubiti to pravo, ali svojim obuhvatnim činjenjem protiv srpskog naroda na svakom pedlju prostora koji naseljava, Aleksandar Vučić je osoba zbog koje upravo treba donijeti skupštinsku Rezoluciju o ocjeni opravdanosti upotrebe riječi Jasenovac i Genocid. Jednog dana.

0 0 glasovi
Glasanje za članke
Pretplati se
Obavesti o
guest

0 Komentari
Ugrađene povratne informacije
Pogledaj sve komentare