Popovi, svi u crnom, sa “predsednikom” takođe u crnom, nakrkaše se i napojiše o našem novčaniku, pa onda sve veseli, zaviše Srbiju u crno. Tako bi u najkraćem glasila analiza skoro trosatne gozbe Aleksandra Vučića sa patrijarhom i episkopima SPC, a sve vezano za poklanjanje autokefalnosti Makedonskoj pravoslavnoj crkvi i globalnoj krizi izazvanoj ratom protiv neonacista.
Prema nalazima i karti Istorijskog instituta SANU, na teritoriji (severne) Makedonije, samo iz doba Nemanjića i osmanske vladavine (13-17 vek), nalazi se oko 100 očuvanih srpskih crkava i manastira, a tek koliko ih je u ruševinama, ili novih do danas? Vučić, Porfirije i ostali popovi su to precrtali i uz vino i trpezu se dogovorili da Srbi nemaju nikakvu kulturnu i istorijsku baštinu u (severnoj) Makedoniji, što implicira da su Srbi u Balkanskim ratovima okupirali Makedoniju, a Mrnjavčevići i Nemanjići bili “Makedonci”.
A istorijski podaci o Staroj/Južnoj Srbiji, Skoplju, Ohridu i Srbima govore sledeće:
1584. godine katolički klerik Aleksandar Komulović, napisao da je u Srbiji Skoplje glavni grad („Scopia principale citta“) i da se nalazi u sredini provincije („nel mezzo della provincial”).
1609. u arhivu Vatikana, spomenuta je crkva u Skoplju, Srbija („La chiesa di Scopia in Servia“). Sveštenik Petar Bogdani napisao je 1650. godine preporuku za njegovog rođaka, Andriju Bogdanija iz Albanije, rekavši da je „preporučen za Arhiepiskopiju u Ohridu u Srbiji“ („Proposto per L’Archivescovato d’ Ochrida su in confini della Servia“).
1665. godine sofijski arhiepiskop Petar beleži da „sada u ovom Kraljevstvu Srbiji postoji jedna mitropolitska crkva, ona Skopska“: („Al presente si trovano in cotesto regno di Servia una chiesa Metropolitana, cioe, Scopia“), dodajući da je papa Urban VIII. u svojoj “Deklaraciji osnivanja ilirskog kolegija“ izjavio da „postoje tri biskupije u Srbiji: one u Skoplju, Justinijani zvanoj Prizren, i u Nišu“ („Che sono del regno di Servia tre vescovati: cioe Scupi, ovvero Scopia, Justiniana detta Prisren, et anche Nissa“).
Oko 1680. Urban Čeri javlja u raportu papi Inoćentiju IX o “arhiepiskopu Skoplja u Srbiji”, a nadbiskup Skoplja opisuje Srbiju i kaže da je „Skoplje glavni grad Srbije“ („Scopia…. metropolli di Servia“). Dalje, spominje da su pravoslavne „kuće u Skoplju grčke i srpske“ („Case Greche e Serviane“).
1685. nadbiskup Skoplja, Petar Bogdani, šalje dopis kardinalu Čibu, govorivši da su ga Turci isterali iz „cele Srbije“ („da tutta la Servia“).
Kako vidimo, ni slova o Makedoniji i Makedoncima, a ni o Šćiptarima. Nemoguće je sve nabrojati ovom prilikom. Da se prisetimo – od 1282. Skoplje je deo srpskog carstva, a od 1346. do 1392. prestonica u kojoj je 6. aprila 1346. Dušan krunisan za cara. Turci su osvojili Skoplje 1392. i bio je pod njihovom vlašću sve do 1912. kada ga je Srbija oslobodila tokom Prvog balkanskog rata.
E sad, Vučić, Porfirije, Sinod i Sabor falsifikuju istoriju, jer ako je MPC autokefalna, onda sve gore navedeno i dokumentovano nije tačno, pa je tako car Dušan bio Makedonac, Skoplje glavni grad države Makedonije, a sve crkve i manastiri su makedonska kulturna i državna baština. Jedino im fali pridev “Severna”.
Foto: Instagram/buducnostsrbijeav
Broj Srba u (severnoj) Makedoniji je u periodu između dva popisa (2002-2021) opao za frapantnih 36%! Da se odmah razumemo, nije opao broj Srba, već su slično kao i u zemljama okruženja, raznim perfidnim pritiscima naterani da se ne izjašnjavaju kao Srbi, jer “nezavisna” Makedonija kao država mora da ima Makedonce, a ne Srbe. U tom lošem scenariju ima i nečeg dobrog, a to je da Makedonci debelo plaćaju svoju “državnost” time što ih jedu Šćiptari. Albanski je postao drugi zvanični jezik, a preko Dušanovog mosta u Skoplju Makedonci noću ne prelaze. A ni makedonski vojnici i policajci ne smeju ni da prismrde na dobar komad šćiptarske zapadne i severne Makedonije, a i južna im se ljulja. I Bugari su tu negde, oni što se prezivaju na ov, ili ev.
“Patrijarh” srpski, boravio je u Pećkoj patrijaršiji od trećeg do petog maja 2022. “Njegova Svetost Arhiepiskop pećki” ponovo nije iskoristio priliku da bude uveden u tron, kako mu istorija, tradicija, dužnost i titula nalažu. Umesto toga, okupio je svoje članove Sinoda, pa održao sednicu. Verovatni produkt te sednice je ono što je usledilo – Makedonska pravoslavna crkva i “papisimus” Vučić.
Dok unijatski zbori i čini, Porfirije se lažno predstavlja kao “arhiepiskop pećki”. Iz simbioze njega i lažnog “predsednika” Srbije očekujemo novi talas izdaje i jeresi; kosovsku, crnogorsku, bosansku i hrvatsku pravoslavnu crkvu, kao i rađanje novih država i crkava na prostorima Srbije koju oni tako lako prodaju i predaju. Naravno i papinu posetu.
