Sveštenik Živko Ilić: Nikola Tesla – dobri izdanak dobrog korijena

Izvor:

Teslu danas mnogi svojataju, pa, kreativno se izražavajući o istini, vele: „Te, izjašnjavao se kao Hrvat, te, bio je Amerikanac…“ Ispade da je bio sve osim Pravoslavni Srbin

Piše dr Živko Ilić, Foto: centarzakulturukv.com
Svak se rodi da po jednom umre –
čast i bruka žive dovijeka!

Ovaj tekst, prije svih, namijenjen je onim pravoslavnim Srbima, koji su nerijetko skloni da, da li usljed nerazlikovanja duhovâ, da li zbog ljudske slabosti, da li iz straha za sutra i od sutra, budu kolebljiv(c)i, pa da ih žedne prevedu preko izvora planinske pijaće vode, a što im prvina nije, prisvajajući njihovo kulturno blago – ono što, osim nas, nikome, nikako i nikad nije pripadalo, ne pripada, niti će ikad pripadati. No, to ne čudi toliko koliko sklonost srpskih pojedinaca ka odricanju, a što odlično znaju oni kojima je svojatanje (prisvajanje onog što nekome ni po kojem osnovu ne pripada) modus vivendi. Pisac ovih redaka mišljenja je da se projektanti svojatanja usudili ne bi ni da pomisle, a kamoli da realizuju projekat svojatanja onog čega se mi ne odričemo. (Umjesto tzv. kune – zvanične monete NDH provenijencije i donedavno oficijelne valute savremene Republike Hrvatske, Evropska unija Hrvatskoj je jednostavno naložila uvođenje evra u opticaj, ali sigurno ne zbog neslavne prošlosti kunine, već radi unificiranja šarolike monetarne politike članicâ Evropske unije i „sređivanja“ prilikâ u njihovom monetarnom sistemu. Svaka od EU članica ima mogućnost da na aversu kovanicâ evra, odnosno papirnog novca, istakne svoje znamenite ličnosti. Time rukovođena, i Hrvatska je, i to bez imalo zadrške, na aversu kovanicâ evra, kao vlastito kulturno blago, kandidovala lik Pravoslavnog Srbina Nikole Tesle, tako da je odnedavno njegov lik „u društvu“ grba Hrvatske utisnut na evro kovanicama).

Već odavna ličnost i djelo Tesle – srpskog Pravoslavnog velikana jesu predmet kontroverzi, ali ne zbog njega, daleko bilo, nego zbog poimanja njega i interesovanja među cijelom (pr)osvijetljenom i prosvećenom modernističkom i postmodernističkom evropskom, pa i svjetskom civilizacijom. U prirodi ogrehovljenog čovjeka, živućeg u svijetu koji u zlu leži (up. 1 Jn 5, 19) jeste da svojata tuđa dobra: ljudske resurse, kako bismo to rječnikom današnjice nazvali, teritoriju s njenim prirodnim bogatstvima od Gospoda darovanim, jezik, pismo, kulturu, državne simbole, intelektualnu svojinu – patente (umotvorine, pronalaske, izume) i druga autentična dobra jedne nacije. To (ne)namjerno ne čine cijeli narodi, već na društvenoj ljestvici visokopozicionirani „pojedinci“, ali opet ne u lično ime, već u ime sopstvenog naroda, tako da moralna odgovornost više ne leži samo na „pojedincima“ kao takvima, već više na narodu kao kolektivitetu, tim prije što se narod, kojem takvi „pojedinci“ pripadaju, od njihovih nepočinstava nije ogradio, a trebalo je da se ogradi. Od kad je čovjeka i svijeta, beskorisna masa odbacivana je, a dragulji – otuđivani. Ilustracije radi, čovjek kad ima bližeg srodnika, pa ukoliko je taj srodnik izgubio nekad visok položaj u društvu, po automatizmu čovjek ga smatra daljim (v. epsku pjesmu „Marko Kraljević i beg Kostadin“ (Konstantin Dejanović): „[…] što su bili stari gospodari, pa su svoju ʼaznu (riznicu, blago, blagajnu, kasu) izgubili i na njima stari skerlet (tur. plašt, ogrtač) bješe – one mećeš u donju trpezu […]“); ukoliko li je pak dalji srodnik, pa je na visoku funkciju u nekoj državnoj službi tek stupio, čovjek ga smatra bližim (v. takođe epsku pjesmu „Marko Kraljević i beg Kostadin“: „[…] a koji su novi gospodari i odskora ʼaznu zametnuli i na njima novi skerlet bješe – one mećeš u gornju trpezu; pred njih nosiš vino i rakiju i gospodske đakonije redom […]“).

Wikipedia

Teslu danas mnogi svojataju, pa, kreativno se izražavajući o istini, vele: „Te, izjašnjavao se kao Hrvat, te, bio je Amerikanac…“ Ispade da je bio sve osim Pravoslavni Srbin. Prema njinom „nalazu“ i „naučnom istraživanju“, Tesla ne budući onaj koji jeste – bio je onaj koji nije! U širem kontekstu, a imajući u vidu šta je za cjelokupno čovječanstvo učinio, možemo, ali samo načelno, da prihvatimo mišljenje kako je Tesla bio kosmopolit. Čim žitelji zemljinog šara upale svjetlo, trebalo bi da se makar na trenutak sjete Tesle i njegovog doprinosa da čovječanstvo u mraku ne živi. Jedino u ovom smislu Tesla može da bude uslovno „svačiji“, i nikako drukčije. U identitetskom pak značenju, Tesla je bio i ostao ne samo Srbin, jer Srbin može da bude i nekršteni Krst i kršteni nekrst, već je bio Pravoslavni Srbin, a prema stavu Prepodobnog Justina Ćelijskog, Pravoslavni Srbin je jedini autentični Srbin. Ukoliko bi se neki Pravoslavni Srbi pomirili s tezom da je Tesla hrvatskog porijekla, samo sudeći po mjestu rođenja i ni po čemu drugom, a, zbog svoje malodušnosti, daleko od toga nisu, može li onda, po istovjetnom ključu, da hrvatskog porijekla budu i Stojan Janković – pravoslavni srpski uskočki vođa u Ravnim Kotarima samo zato što je rođen u Žegaru; je li možda hrvatskog porijekla i pravoslavni srpski književnik Simo Matavulj sa svojim Pilipendom jedino stoga što je iz Šibenika; da li ikom mislećem i na pamet pada da hrvatsko porijeklo pripiše i pravoslavnom srpskom svešteniku – parohu strmičkom i potonjem komandantu Dinarske četničke divizije samo zato što je rođen u mjestu Kovačić, Vojvodi Momčilu Đujiću – vitezu duhovnom i vojničkom, kojeg da ne bješe, ni pogroma 1995. godine ne bi bilo, jer neprijatelji troprstog Krsta ne bi imali koga protjerati, pošto bi sve Pravoslavno srpsko bilo ili protjerano ili pounijaćeno (pokatoličeno) ili pobijeno. Naravno, da ne!

Nikola je sin prote Milutina Tesle, paroha smiljanskog koji je s Krstom u ruci i Svetim Jevanđeljem pod rukom svoje potomstvo podizao i majke Georgine (Đuke). Rođen je u parohijskoj kući – pod svodovima hrama Svetih Apostola Petra i Pavla u mjestu Smiljan kod Gospića (Lika). Uz ognjište, mirom ograđeno i istočnim tamjanom (o)kađeno, u očevu krilu i uz majčinu ljubav, naučen je putu Božijem i čistoti srca – preduslovu bogopoznanja. Ovakav duhovnom ambijent jedino što nije mogao, jeste ne iznjedriti i Pravoslavnom srpskom rodu podariti jedinstvenog Teslu. U svojoj zadnjoj i nadasve nečasnoj namjeri da ulogu čestitog starine – prote Milutina minimiziraju i izvrše surov otklon od protinog uticaja na vaspitanje svog sina Nikole, postoji i „dokaz“ pojedinih bezbožnika srpskog porijekla da je Nikola tobožʼ sav talenat naslijedio od protinice Georgine, a ne i od oca.

Nadgrobni spomenik protojereju Milutinu Tesli u Smiljanu (Izvor: reddit.com)

Jedna od nesrećnih okolnosti po narod sklon svojatanju, valjda u oskudici vlastitih velikana, jeste upravo ova što je Tesla sin Pravoslavnog srpskog sveštenika. Da ne bješe celibata (bezbračnosti), narodi skloni svojatanju, veoma bezobzirno i Pravoslavnog srpskog sveštenika nonšalantno bi premetnuli u rimokatoličkog svećenika. Shodno rečenom, samo promislom Božijim Tesla je sin mirskog Pravoslavnog srpskog sveštenika, jer da mu je otac, umjesto svešteničke, bio u bilo kojoj drugoj službi: ljekarskoj, advokatskoj, učiteljskoj, oficirskoj i dr, svojatanje, kao pokušaj prisvajanja Tesle, bilo bi transformisano u prisvajanje kao realizovanje svojatanja. Ovako, pusti snovi ostadoše samo!

Ne samo Tesla, nego djeca Pravoslavnih srpskih sveštenika su i mnogi drugi velikani iz roda našeg, kao što su: Georgije – Đura Jakšić, sin Dionisija Jakšića, Pravoslavnog srpskog sveštenika i majke Hristine, takođe kćeri Pravoslavnog srpskog sveštenika; zatim, Borislav Mihajlović Mihiz čiji su i djed Stefan i otac Gojko bili Pravoslavni srpski sveštenici, a baka po ocu – Ekaterina – kćer Pravoslavnog srpskog sveštenika Živojina Tošića i mnogi drugi znani i neznani. Uostalom, i svaka Pravoslavna srpska porodica danas, ukoliko izrazi interesovanje, u svojoj bližoj, odnosno daljoj prošlosti, može da na vlastitom porodičnom stablu pronađe pretka Pravoslavnog srpskog sveštenika. To je prosto činjenica, jer Pravoslavni Srbi jesu narod Krsta s tri prsta, ali i narod Vaskrsenja. Tamo, gdje su se u Pravoslavnim srpskim porodicama muška djeca rađala, najčešće bi jedan sin bio poslenik na njivi Gospodnjoj – Pravoslavni srpski sveštenik, a drugi bi služio Otadžbini; jedan – vojnik Hristov; drugi – oficir – vojnik kraljev – obojica služeći svom i našem Gospodu i Pravoslavnom srpskom rodu – služeći Crkvi i Otečestvu.

Wikipedia

Živimo u vaktu revizionizama raznovrsnih boja i nijansi gdje visokosjedeći, a plitkoumi i niskogledeći pojedinci – na papiru Pravoslavni Srbi – na djelu izvršioci ne samo agende bezobraznog umanjenja broja Svetih Novomučenika Jasenovačkih, već i sluge projekta raspravoslavljivanja i rasrbljivanja, nesebično daju nemjerljiv doprinos u korist sopstvene štete. Nažalost, u tom antipravoslavnom i antisrpskom nedjelu onako svojski, ali samoinicijativno i nametljivo, učestvuju i pojedini, a na sreću rijetki, poznati, a neupoznati sveštenoslužitelji koji bi trebalo da svojim životom istinu svjedoče i ovako svjedočeći – realizovanje nakaradnog i, po srpske nacionalne interese, štetnog projekta, onemogućavaju. Ako Bog da, čitajući ovaj moj skromni tekst, prepoznaće se i postidjeće se, promisliti o svom izdajstvu i slugeranjskoj ulozi koje su objeručke prihvatili i to bez ikakva zorta. Zarad ličnog ćara i Judinih 30 srebrnjaka, prodadoše vjeru za večeru. Međutim, ako su od nekog kupljeni za bogatu večeru, to ne znači da je njegov obrok skup, već – da su oni jeftini. Za početak, od takvih ne očekujem više od onog čuvenog: „Što mi je ovo trebalo?!“ Upravo trebalo bi da znaju da ko lovi u mutnom – već je ulovljen. Ne bojim se ja njihovog izdajstva, daleko im lijepa kuća, već me strah da ih je izdajstvo, po kojem su poznati odavna, i preporučili na mjesta u državnim ustanovama od vitalnog nacionalnog interesa, odakle mogu da izdajničku ulogu sprovode.

Po istovjetnoj matrici, i „naučni“ krugovi i kružoci u Hrvatskoj, a biva shodno „najnovijim saznanjima“, Tesli odriču Pravoslavni srpski identitet, svojatajući ga tako što institutima, školama, ulicama, gradskim trgovima i dr. dodjeljuju njegovo zvučno ime. Umjesto toga, nekʼ Hrvatska omogući održiv povratak prognanih Pravoslavnih Srba, izvrši povrat i obnovu Pravoslavnih Svetinja i srpske imovine i stvori preduslove za dostojanstven život, a zauzvrat nekʼ sa institutâ, školâ, ulicâ, gradskih trgova i dr. ukloni ime i prezime kojeg nije dostojna. Ovakav znak dobre volje Pravoslavni Srbi pozdravili bi. Do tad Pravoslavnim Srbima „bode oči“ da su hram, u kojem je proto Milutin Svetu Liturgiju služio, u kojem se svom i našem Gospodu molio, u kojem je mali Nikola kršten, na Svetoj Tajni Krštenja dobivši ime Nikolaj, kao i parohijska kuća i to čak dvaput u XX vijeku: u toku Drugog svjetskog rata (1941–1945) – od ustaša i u vrijeme Odbrambeno-otadžbinskog rata (1991–1995) – od ustaških potomaka opljačkani, spaljeni i porušeni. Da li se iko od dijela onih lakomislenih Pravoslavnih Srba zapitao gdje danas žive Teslini srodnici, ali i sunarodnici? Interesuje li neke Pravoslavne Srbe koliko svećenika i vjerujućih rimokatolika – Hrvata Nikolu, njegovu živu i upokojenu rodbinu, kao i žive i upokojene saplemenike u svojim molitvama pominju? Ovo je školski primjer djelatnog latinstvujuščeg licemjerstva, ali i srpske naivnosti kojoj početka ima, a kraja nema!

Na naizgled drugoj strani, ali samo geografski, postoji autošovinistička družina s kombi-članstvom, koja se zdušno protivi našoj pomjesnoj Crkvi da Teslina urna s pepelom bude dostoj(anstve)no položena u zavjetni Hram Svetog Save na Vračaru. Pri hramu rođeni i u apostolskom hramu kršteni, neizostavno treba da je i u hramu Ravnoapostolnog sahranjeni, jer: „Gdje je zrno klicu zametnulo, ondje neka i plodom počine!“

Pravoslavni srpski sveštenik dr Živko Ilić

0 0 glasovi
Glasanje za članke

Ostavite komentar

0 Komentari
Ugrađene povratne informacije
Pogledaj sve komentare