„Kad su Albanca Abdula Frašerija (Abdyl Frashëri, 1839-1892, političar, diplomata i pisac), na Berlinskom kongresu, 1878.godine, pitali ko su Albanci, istovremeno konstatujući da su samo muva na karti svijeta, on je odgovorio: -Ta će muva cijelom svijetu pokvariti stomak! (Dnevni list „Dan“, 6.avgust 2007.)
„Potrebno je da uradimo sve kako bi fizičke granice između Albanaca učinili beznačajnim. Pozicija Albanaca ne može biti ništa drugo nego ujedinjenje jedne nacije. Od Prizrenske lige, jedini cilj Albanaca je bio ujedinjenje albanske nacije. Takođe, ideja o etničkoj Albaniji rodila se na Kosovu.“ (Sali Beriša, predsjednik Vlade Republike Albanije; Dnevni list „Vijesti“, 20.novembar 2012.)
„…Malesija treba da bude onakva kakvu ju je Bog stvorio – albanska zemlja, s albanskom većinom, kojom upravljaju albanske partije…(One su) pokazale da znaju voditi i da žele razvijati svoju domovinu…“ (Ferhat Dinoša, 1954, rođen kao Ferhat Ljuljanović, bivši predsjednik Demokratske unije Albanaca (DUI) i nekadašnji crnogorski ministar za ljudska i manjinska prava, te crnogorski ambasador u Tirani; Press online portal; 13. februar 2023.)
„…Albanci…uvek su promišljeno uspevali da pronađu međunarodne tutore …“ (Darko Tanasković, 1948, srpski islamolog, filolog, orijentalista, univerzitetski profesor i ambasador; Novi standard, 21.avgust 2023.)
„Albanci i kukuruz ne trpe komšije.“ (Narodna izreka)
Prema navodima medija, „Albanski forum“, čiji je lider potpredsjednik Vlade i ministar ekonomskog razvoja Nik Đeljošaj, uputio je na više domaćih i međunarodnih adresa, pismo sa predlogom da se kroz izborno zakonodavstvo, uvedu najmanje četiri zagarantovana poslanička mandata za Albance, kao i pravo veta većine albanskih poslanika na zakone i akte koji neposredno uređuju njihova prava i slobode.
Sadašnji saziv Skupštine čine i šest albanskih poslanika (tri na osnovu zagarantovanog mandata, a tri preko građanskih lista).
Zaštita nacionalnog identiteta propisana je u članu 79 Ustava. U tački 9 tog člana ustavotvorac je pripadnicima manjinskih naroda i drugih manjinskih nacionalnih zajednica zajemčio pravo „na autentičnu zastupljenost u Skupštini Crne gore i skupštinama jedinica lokalne samouprave u kojima čine značajan dio stanovništva, shodno principu afirmativne akcije“.
Zakonom o izboru odbornika i poslanika propisano je da u raspodjeli poslaničkih i odborničkih mandata učestvuju i izborne liste manjinskih naroda ili manjinskih nacionalnih zajednica, iako nijesu dobile najmanje 3 odsto od ukupnog broja važećih glasova u izbornoj jedinici, pod uslovima normiranim u članu 94.
Prema članu 83 stav 2 Ustava, „Skupština ima 81 poslanika.“
Čini se neophodnim povećanje broja poslanika u državnom Parlamentu, čime bi se olakšali uslovi za formiranje stabilne državotvorne vlade.
Naime, u važećem Ustavu ne postoji precizno određenje koji „manjinski narodi i druge manjinske nacionalne zajednice“ imaju pravo na autentičnu zastupljenost u Skupštini CG i lokalnim parlamentima „shodno principu afirmativne akcije“ („pozitivne diskriminacije“). „Manjinski narodi i druge manjinske nacionalne zajednice“ nijesu poimenično određene.
Prema članu 2 Zakona o manjinskim pravima i slobodama, „manjinski narodi i druge manjinske nacionalne zajednice je svaka grupa državljana Crne Gore brojčano manja od ostalog preovlađujućeg stanovništva, koja ima zajedničke etničke, vjerske ili jezičke karakteristike, različite od ostalog stanovništva, istorijski je vezana za Crnu Goru i motivisana je željom za iskazivanjem i očuvanjem nacionalnog, etničkog, kulturnog, jezičkog i vjerskog identiteta“.
Na ovaj način, svaki punoljetni građanin može se izjasniti kao pripadnik određene manjinske zajednice i sa svojim istomišljenicima formirati političku partiju i, u skladu sa Zakonom o izboru odbornika i poslanika, obezbijediti ulazak svojih predstavnika u Skupštinu pod privilegovanim (ustavnim i zakonskim) uslovima.
Posledice su prevelika stranačka izdijeljenost Skupštine kao otežavajuća okolnost za postizanje dogovora oko formiranja vlade i, posledično, nestabilnost vlasti. U sadašnjim uslovima formiranje i stabilnost Vlade zavisi od podrške jednog ili nekoliko poslanika koji su izabrani pod privilegovanim uslovima.
Takođe, nije ograničen ukupan broj mandata koji se mogu raspodijeliti na osnovu „principa afirmativne akcije“, što ugrožava izbornu volju građana, odnosno srazmjernost između procenta dobijenih glasova na izborima i broja poslaničkih mandata.
Analizirajmo predlog „Albanskog foruma“:
Najmanje četiri poslanička mandata za Albance (oko 5 odsto od ukupnog broja poslanika Skupštine Crne Gore) poklapa se sa procentom albanskog stanovništva u Crnoj Gori.
Što se tiče prava poslaničkog veta za albanske poslanike, njegovo priznavanje predstavljalo bi proširivanje postojećeg obima ljudskih prava i sloboda, što je ustavna materija (materia constitutionis), te bi se moglo ustanoviti jedino amandmanskom dopunom Ustava.
Međutim, sve ono što bi se ustavotvorilo i/ili ozakonilo za Albance, moralo bi važiti i za ostale manjinske narode odnosno manjinske nacionalne zajednice. Time bi se, do blokade, otežavalo funkcionisanje političkog sistema, a izborni sistem bio bi obesmišljen.
Ali, ono što je najvažnije, prihvatanjem predloga „Albanskog foruma“, povećao bi se koalicioni (čitaj: ucjenjivački) kapacitet albanskih stranaka, u cilju postepenog (puzajućeg) ostvarivanja albanskog velikodržavnog projekta.
Činjenica je da je prosječnom Albancu država Albanija je bliža od Crne Gore. To, bez obzira na neupitnost slobode ličnog opredjeljenja ukoliko ne zalazi u zonu krivične odgovornosti, potencijalno ugrožava stabilnost i teritorijalnu cjelovitost države Crne Gore.
Velikoalbanski državni projekat, odnosno državotvorno ujedinjenje svih Albanaca na Balkanu, pažljivo je planirana i organizovana aktivnost koja se neprekidno sprovodi od 1878.godine, kada je stvorena Prva prizrenska liga. Drugim riječima, to je, dugovremeno i usklađeno, zalaganje istomislećih albanskih državnika, političara, vodećih intelektualaca, tajkuna i militanata. Ostvaruje se političko – diplomatskim sredstvima, velikim novcem i golim nasiljem nad Srbima (i Crnogorcima), uz podršku najmoćnijih država Zapada i NATO pakta. U ostvarenju tog projekta bili su jedinstveni i albanski komunisti i nacionalisti – fašisti.
Geograf i geopolitičar Milomir Stepić (1959) je kazao da bi „stvaranjem „Velike Albanije“, „Srbija ostala bez 22 odsto svoje teritorije, Crna Gora bez 36, a Grčka 11 odsto… Najgore bi prošla Makedonija, koja bi ostala bez više od polovine svoje teritorije“. (Telegraf.rs, 12.maj 20217.)
U cilju dokazivanja „istorijskog prava“ Albanaca na svoju, jedinstvenu nacionalnu balkansku državu, njihovi vodeći istoričari su stvorili tezu da Albanci potiču od Ilira, tobožnjih starosjedilaca Balkanskog poluostrva, odnosno od Dardanaca,. Ne postoje vjerodostojni materijalni niti arhivopisani dokazi o postojanju naroda Ilira, niti o vezi Albanaca sa njima, niti sa Dardancima.
Iliri su sračunato kreirani termin tzv. hrvatskog nacionalnog preporoda, iz 30-tih i 40.godina 19.vijeka, da bi, sa što manje otpora, pod vidom lažnog jugoslovenstva, bez naglašavanja srpstva, Hrvati preuzeli srpski književni jezik (štokavsko narečje) i srpske etničke teritorije, ne samo Like, Banije i Korduna, već i Dubrovnika, Dalmacije i Slavonije.
Prema pisanju Mihaila Ataliote (Mihalis Attaleiatis, oko 1022-1080, romejski istoriograf), vizantijski zapovjednik Sicilije, Jorgos (Giorgios) Maniakis, 1043.godine, krenuo je sa vojskom u pohod na Carigrad da bi preoteo carski presto. U njegovoj vojsci su bili i sicilijanski Albanci, sa ženama i djecom. Ti Albanci su bili porijeklom sa Kavkaza, a na Siciliju su ih naselili Arapi. Nakon Manijakisovog vojnog poraza i pogibije kod Dojranskog jezera, sicilijanski Albanci su zamolili lokalne Srbe za dozvolu da se nasele u obližnjim planinama, s čim su se Srbi saglasili. Ovi Albanci (tur. Arnauti – „Oni koji se nijesu vratili“) su dobili i dozvolu vizantijskih vlasti da se nasele sjeveroistočno od grada Elbasana. Prema vizantijskim izvorima, iz 9.vijeka, etnonimom „Albani“ („Albanoi“) nazivali su se slovenski (srpski) stanovnici iz okoline Drača.
Albanski jezik se prvi put pominje tek 1285.godine, u dubrovačkom rukopisu, kao „lingua albanesesca“.
Prema „Dečanskoj hrisovulji“, iz 1330.godine, u okolini manastira Dečana bilo je 86 srpskih i tri albanska sela. A prema „Defteru za Vukovu (Branković – M.G.) oblast“, zvaničnom dokumentu turske vlasti, po popisu iz 1455.godine, na Kosovu i Metohiji, od 14.087 „glava kuće“, samo su 46 bili Albanci.
Kaplan Burović (1934-2022, srpski albanolog, književnik i publicista), na osnovu brojnih istorijskih izvora, tvrdio je da je Skenderbeg (Đurađ Kastriot(ić), 1405-1468), koji je proglašen za albanskog nacionalnog junaka, bio Srbin, od oca Ivana i majke Vojislave.
Albansku naciju je stvorila Austro -Ugarska, krajem 19. i početkom 20.vijeka. Albanija, kao država, proglašena je 1912.godine, (prije svega, „zaslugom“ Austro-Ugarske i V. Britanije), nakon Prvog balkanskog rata, a njenu nezavisnost priznale su zapadne sile, 1913.godine, Londonskim mirovnim ugovorom. To je bio antisrpski projekat, s ciljem da se spriječi izlazak Srbije na more.
Realizacija albanskog velikodržavnog projekta počela je formiranjem Prve prizrenske (albanske) lige, 1878.godine, uoči Berlinskog kongresa. Liga je bila je instrument osmanlijske politike, jer su je činili albanski intelektualci lojalni sultanu. Cilj je bio da se Kosovski, Skadarski, Bitoljski i Janjinski vilajet objedine u jednu administrativnu oblast turskoga carstva, sa albanskom dominacijom. Osnivači su se Memorandumom obratili i Berlinskom kongresu. Albanska delegacija sa Abdulom Frašerijem, na čelu, bila je u Berlinu, ali ne i na samom Kongresu. Učesnici Kongresa su ignorisali albanski Memorandum, a njemački kancelar Oto fon Bizmark je otvoreno govorio da albanska nacija ne postoji.
I Druga prizrenska liga bila je velikoalbanski projekat, odnosno vojno-političko udruženje, koje je formirala nacistička njemačka obavještajna služba „Abver“, krajem 1943.godine, takođe u Prizrenu, uz učešće albanskih fašističkih kolaboracionista. Cilj nacista je bio da uz pomoć lojalnih Albanaca – balista, pripadnika „Nacionalnog fronta“ (alb. Balli Kombëtar) kontrolišu teritoriju Kosova i Metohije. Ta nacionalistička, politička i paravojna organizacija, formirana 1942.godine, organizovala je masovnu pobunu na KiM protiv partizanske vlasti, krajem 1944. i početkom 1945.godine. Važno je podsjetiti da su se pri rukovodstvu balista nalazili i pripadnici britanske vojne misije?!
Treća prizrenska liga, takođe, kao vojno-političko udruženje, osnovana je u SAD, 1946.godine. Uz podršku komunističkih vlasti države Albanije, dugovremeno je organizovala i sprovodila propagandno-diverzantske akcije, prije svega, na KiM.
Nakon Prvog balkanskog rata, 1912.godine, Metohija (pećki i đakovički srez) postala je sastavni dio Kraljevine Crne Gore. U međuratnom periodu Metohija je bila u sastavu Zetske banovine, sa sjedištem na Cetinju. Podsjećam da je teritorija te banovine bila više nego dvostruko veća u odnosi na teritoriju sadašnje Crne Gore (30.741 km2, prema sadašnjim 13.812 km2).
Jugoslovenske, komunističke, titoističke i antisrpske vlasti su nakon Drugog svjetskog rata, uz podršku vodećih srpskih i crnogorskih komunista stvorile autonomne pokrajine (Kosovo i Vojvodinu), „države u državi“ u Republici Srbiji. Vlada – Nacionalni komitet oslobođenja Jugoslavije (NKOJ) je, 6.marta 1945.godine, donijela Odluku o privremenoj zabrani povratka kolonistima (Srbima i Crnogorcima) u svoje kuće i na imanja na KiM?! Odluku je potpisao (crveni) pop Vlado Zečević (1903-1970), kao ministar unutrašnjih poslova. A početkom avgusta iste godine, donesen je i Zakon o reviziji kolonističkih odnosa, kojim je protivpravno oduzeta imovina kolonistima, sa obrazloženjem da je stečena „primjenom nasilja“ (prema Albancima)?!
To je bio početak intenzivne albanizacije KiM. I u čitavom poslijeratnom periodu, Titov režim, srpski i crnogorski komunisti su tolerisali masovno doseljavanje Albanaca iz Albanije na KiM, kao i organizovano nasilje nad Srbima i Crnogorcima i njihov masovni progon sa KiM.
Albanska akademija nauka, u Tirani, 1998.godine, sačinila je državnu Platformu (Memorandum) za rešenje albanskog nacionalnog pitanja, kojom je precizno definisana velikoalbanska strategija. U tom dokumentu je naglašeno da je cilj Albanaca ujedinjenje u jedinstvenu albansku državu, što je, po njima, jedini put za rešenje albanskog nacionalnog pitanja.
Planirano je i da Kosovo, sa Preševom, Bujanovcem i Medveđom, u prvoj fazi, treba da postane republika i konstitutivni element u Saveznoj Republici Jugoslaviji (SRJ). Problem Albanaca u (Sjevernoj) Makedoniji treba riješiti na dva načina: ili da se Makedonija konstituiše kao dvonacionalna (dvojna) država, po uzoru na Austro-Ugarsku, ili tako što će se formirati posebna albanska autonomna pokrajina. U Crnoj Gori, „kompaktna albanska teritorija“, „Sjeverozapadno Kosovo“, treba da postane autonomna oblast (pokrajina), sa Ulcinjem, kao glavnim gradom.
Druga faza je ujedinjenje sa maticom – državom Albanijom.
Svjedoci smo da su zalaganja sačinitelja Platforme umnogome ispunjena i, čak, prevaziđena. Na Kosovu i Metohiji, svetoj, središnjoj srpskoj zemlji okupiranoj od NATO pakta i SAD, proglašena je lažna država Republika e Kosovës.
Aleksandar Životić (1981, univerzitetski profesor istorije) je saopštio podatak da su „SAD, još na Mirovnoj konferenciji u Parizu 1946.godine, Albancima rekle da odustanu od sjevernog Epira, obećavajući im kompenzaciju na severu, misleći, pre svega, na Kosovo i Metohiju“. (Telegraf.rs, 12.maj 2017.)
Plan „Roots“ („Korijeni“), iz 1997.godine, koji je razradila CIA, pokazuje da su ciljevi monstruozne NATO agresije na SRJ (Srbiju i Crnu Goru), između ostalih, bili i „Uništiti Jugoslaviju gubitkom Kosova, Crne Gore i Vojvodine“ i „Otcijepiti Crnu Goru od Srbije, njenog jedinog preostalog izlaza na Jadransko more…“?!
Na proslavi 100-godišnjice nezavisnosti Albanije, 2012.godine, tadašnji predsjednik Vlade Sali Beriša je rekao da se „albanske zemlje“ prostiru od Preveze u Grčkoj do Preševa u Srbiji, te od Skoplja u Makedoniji do Podgorice u Crnoj Gori. Govor je ispisan i na pergamentu za državni muzej u Valoni, u kojoj je usvojena „Deklaracija o nezavisnosti“, 28.novembra 1912.godine.
Dana 26.novembra 2021.godine, Vlada Albanije i „Vlada“ lažne države „Republika e Kosovës“ potpisale su Sporazum o teritorijalno – administrativnoj cjelini, 30 kilometara unutar Albanije i 30 kilometara unutar Kosova i Metohije. To je bio još jedan korak u pravcu stvaranja tzv. „Velike (Prirodne) Albanije“.
Kako je prenio Borba portal, 6.novembra 2023.godine, u kumanovskom selu Sopot otvoren je memorijalni centar, tj. muzej terorističke UČK…Ispred kompleksa je postavljena mermerna ploča sa kartom velike Albanije, na kojoj su pored djelova Sjeverne Makedonije (Shkup – Skoplje), Srbije (Presheve – Preševo i Masurica – Surdulica, što znači i Vranje?!) i Grčke, nalaze i…Tuz (Tuzi). Prema označenju udaljenosti granice sa Crnom Gorom od Tuzi, u kartu velike Albanije ulazi u Podgorica?!
Državni velikoalbanski projekat ima podršku i Republike Turske. Ahmet Davutoglu (1959, turski diplomata, političar, bivši premijer i ministar spoljnih poslova, profesor međunarodnog prava i jedan od glavnih ideologa panturkizma), u knjizi „Strategijska dubina – Međunarodni položaj Turske“ (2001), napisao je da je da su „prirodni saveznici Turske (i) Albanci“, te da je jedan od ciljeva turske spoljne politike jačanje Albanije, a ključ rešenja problema na Balkanu leži i u budućnosti Albanaca, tradicionalnih saveznika Turske.
„Neoosmanizam“, odnosno „panturkizam“ je zvanična državna politika Republike Turske, čiji je cilj obnova njenog uticaja i dominacije muslimanskog (što znači i albanskog) stanovništva na prostoru Balkana.
„Za Tursku je najvažnije da Albanija i albanski nacionalnu korpus što više ojačaju. Albaniji se ne smije dozvoliti da i dalje bude slaba i siromašna zemlja…Turska mora da…stvori uslove da Albanci maksimalno iskoriste svoja ljudska prava…“, napisao je, u pomenutoj knjizi, Davutoglu.
Znači, turska politika strategijske dubine prema Crnoj Gori sprovodi se i preko albanizacije znatnog dijela Crne Gore.
Više je nego očigledno da su djelovi Crne Gore, nastanjeni većinskim albanskim stanovništvom, ne samo albanski etnički prostor, nego su to, faktički, sve više djelovi države Albanije!
Dokaz je i slavlje u Tuzima, poslije proglašavanja privremenih rezultata na lokalnim izborima u toj opštini, 5.marta 2023.godine, na kojima je „Albanski forum“ dobio apsolutnu većinu glasova. Izborna pobjeda se slavila nekažnjenim isticanjem zastava tzv. „Velike Albanije“ i tzv. Oslobodilačke vojske Kosova (OVK) i klicanjem toj terorističkoj organizaciji, koja je bila NATO pješadija za vrijeme agresije na SRJ!
Uprkos navedenom, crnogorska vlast je, već 9.oktobra 2008.godine, priznala lažnu državu Republika e Kosovës, nepunih osam mjeseci nakon jednostranog proglašenja nezavisnosti, kršeći princip suvereniteta i teritorijalnog integriteta Srbije, zagarantovan Poveljom UN i Rezolucijom 1244 Savjeta bezbjednosti UN. Takođe, Skupština CG je, 2017.godine, u retrogradnom istorijskom hodu donijela neustavnu odluku o pristupanju Crne Gore NATO-u!
Mora se imati u vidu i da je Zapad (SAD, V. Britanija, NATO pakt i EU) glavni sponzor islamskog i albanskog integralizma na „zapadnom“ Balkanu i ugrožavanja teritorijalne cjelovitosti Crne Gore i Srbije, kao i opstanka Republike Srpske. Cilj je i da se Rusija trajno spriječi da ima uticaj na javnu politiku na Balkanu.
Cilj Zapada jeste da se „zapadni“ Balkan politički, bezbjednosno (vojno) i ekonomski integriše u njihovu cjelovitu (neo)liberalnu koloniju, sa dvije albanske države koje bi se ubrzo ujedinile i sa unitarnom BiH bez Republike Srpske.
Zapadnoj „dubokoj državi“ Crna Gora je važna kao dio projekta tzv. Velike Albanije i kao narkotranzitna destinacija CIA-e i NATO-a. Prema zapadnim i NATO stratezima, Crna Gora je već dio tzv. Velike Albanije!
U skladu sa ovim, podsjetiću na ukazanja naših srpsko – ruskih Svetitelja, slava Im i milost, mojoj supruzi Dragici, koja smo blagovremeno javno obznanjivali:
„Ulaskom u NATO pakt Crna Gora bi, faktički, postala dio tzv. velike Albanije.“ (Sveti Petar Cetinjski, 25.jul 2011.)
„Pristupanjem NATO paktu, Crna Gora bi postala dio tzv. velike Albanije, a pojedini njenu primorski djelovi postali bio dio Hrvatske.“ (Sveti Sava, Sveti Sergije Radonješki i Sveta Matrona (Matronuška) Moskovska Svemoćna, 9.februar 2016.)
Jednostranim prekidom prijateljskih odnosa sa vjekovnom zaštitnicom Rusijom i neustavnim pristupanjem NATO paktu, crnogorske vlasti više nemaju efikasan državni mehanizam suprotstavljanja puzajućem svealbanskom ujedinjenju, odnosno ostvarivanju koncepta tzv. velike ili „prirodne“ Albanije, koji uključuje i znatan dio crnogorske teritorije.
Šta je rešenje?
Neophodno je pomirenje državotvornog stanovništva, Srba i Crnogoraca, kao preduslov da njihovi parlamentarni predstavnici i državnici zastupaju istinske interese države, istorijske Crne Gore, a ne kolonijalne interese Zapada! Čvrsto međusobno povezivanje Crne Gore sa njenom vjekovnom zaštitnicom – Rusijom je jedina garancija očuvanja njene teritorijalne cjelovitosti.
Dužni smo, i prema svojim precima i potomcima, da poštujemo amanet Svetog Petra Cetinjskog svome nasledniku Radu Tomovu: „Moli se Bogu i drži se Rusije“!
Evropske integracije su put ka dezintegraciji Crne Gore! Evropska unija i NATO pakt su, očiti i neprikriveni, sponzori „Velike Albanije“!
Milan Gajović, Podgorica
